زخمی

با دستهایی لرزان و قلمی پران

بر صفحه وجودم می نویسم

برای چه ؟ برای که ؟

جز آنکه قلب پر طپش آرام گیرد

و روح ملتهب دمی بیاساید

سفیر چکاچک اندیشه های مغشوش

سراسر وجودم را اسیر می سازد

اصلا برای چیست که خود را به نظاره نشسته ام

مگر جز این است که کالبدی تهی شده از خویشم

و روح عصیان زده ام را

در این بازار مکاره به فروش می رسانم

تا مگر کور سوی کوچکی از ولوله روزگار

در آن جای گرفته

بر صفحه کاغذ نقش بندد

ولی افسوس

با تمام کاوشهای درونی روحم

جز نمایش زخمهای وجودم

به یادگار پر ارزشی دست نمی یابم