صندلي مرگ خالي نيست
و تماشاگران
در نوبت بهت
دگمههاي پيرهنشان را
باز ميكنند.
روح در عروق ميچرخد
و دهان ميبندد
بر كلماتي كه
سرگردان ميكاوند
شعري را پي در پي
ميان لايههاي موميايي مغز.
نورهاي مستأصل
در چشمم،
ديوارهاي پُرموجِ خوابهايي را
رنگ زدهاند.
پلههاي بيعار
رهايم ميكنند
در غفلت سقوط
به خاطرهاي كه
پاهاي كودك را شكست...
جيغ
در آغوش تاريكي دويد
تا دندانههاي مرتعش صاعقهاي ساكن،
و مرگ
آرام
بر صندلي نشست.
كه ...
تاب زندگي خالي نيست
و بازيگران
در چرخش پلك
دگمههاي پيراهنشان را
ميبندند...
Death is a dialogue between
ReplyDeleteThe spirit and the dust.
“Dissolve,” says Death. The Spirit, “Sir,
I have another trust.”
Death doubts it, argues from the ground.
The Spirit turns away,
Just laying off, for evidence,
An overcoat of clay.