شعر من

شعر من فریاد باش

شعر من تا می توانی بر علیه ظلم واستبداد باش

شعر من

آتش کن و بر ضد هر خونین دل و ضحاک باش

شعر من دمساز باش

شعر من ای عرش پررعد و برقم

ای مسلسل

ای سلاح گرم و سردم

شعر من ای انعکاس درد قلبم

ای نشانگر از درون پر نبردم

شعر من

ای گمشده در اندرون درد و ماتم

شعر من تا می توانی آتشین باش

و ستم را از درون کاخهای رنگ رنگی

همره آثار دژخیمان خون آشام

بیرون کش

بسوزان...

خردکن...

شعر من همچون مسلسل در کف مردان جنگی

پاره کن آن سینه پرحیله افراسیابان

پاره کن آن بند و زنجیر اسارت را

وزان پس

با خروشی آتشین و سرخ

بنادار آن بنای پرعدالت را

شعر من درخود نشانی از نبودن یا نداشتن

یا چنین فعلی

تحرک در زمان را یاوگی انگاشتن

همره بیچارگی

بیمایگی

وین شعار ابلهانه حک بر سقف زمانه

زیستن با هر چه نکبت

دوری از هر گونه حکمت

دم نیاوردن

و با چشمان خونین

دیدن و نا دیده خواندن

رنگ را بی رنگ نامیدن

و رنج ممتد بیچارگی را

در ضیافت

شعر خواندن

بگوعریان کن و مهراس از دشمن

مترس

آخر

(چگونه این چنین بودن